Gangs of Gurgaon

I remember reading about Adrenaline in my school biology lessons. It is the major hormone released during the fight-or-flight(stress) response.  It takes necessary measures in our body for us to make a move -  to fight, if that doesn't work, to run from an imminent danger.

There are two balconies in our new place in DLF city, Gurgaon. A grand front balcony where we occasionally sip our morning black tea enjoying a cool breeze and a back balcony overlooking the apartment where Elisha Cuthbert, the girl next door, is staying. That is the place where we put our washed dress for drying. 

Our area doesn't look like a typical DLF phase 3 lane. It is clean, less crowded and quiet. It really is a nice place provided you can tolerate the presence of few monkeys. Let me add, more often than not they mind their own business without giving people too many reasons to complain.

I had put washed clothes out to dry on the balcony. Until then I had not known that a group of monkeys frequent our balcony. From my room there is a wooden door and a net door partition that leads to the balcony. Through the net door, I saw them.One of my clothes that I had kept for drying was lying down on the floor, and a little monkey, watched over by a fairly bigger one, was playing with it. It was trying to tear it off into pieces, it seemed to me. 

Without any bother the bigger monkey was sitting in-front of the door watching the smaller one playing. From behind the door I made noises to scare it off. It just sat there and watched without even moving a muscle. After some time when it went a bit farther away from the door I stepped out to the balcony, jumped up and down and made some noises. 

Lesson learned: Don't try to scare off a monkey-kid pair. If kid gets frightened monkey sr. will consider you as a threat  and will go to fight mode to scare you off. 

Little monkey got scared with my activity. Its adrenaline charged and its little brain sent signals to make a flight. In that confined space it made a frantic attempt to run.  Big monkey might have thought I had intentions to harm its kid. Again adrenaline charged. But this time, to my dismay, it sent instructions to fight. Monkey's face muscles twitched, eyes got enlarged and it flared. In a fraction of a second it was on to me. I saw the bigger monkey running towards me. It meant business. 

What is the correct usage, run for your good life or run with your good life? I dunno which one is better. It didn't matter then. Adrenaline was up-to it and I ran. Without wasting any moment i got back to my room and closed the door.  It came running in-front of the door and snarled at me. Yes It did mean business.  In the comfort and security of my room I forgot about my shirt and  I looked at it without much of a twitch  

                  

                  " Try scaring me now"

Chi Chak Cho !!

        It's really interesting how memory works. Often, random things evoke memories, memories so old, you didn't know even existed in the first place. I find it really peculiar. Mine definitely. For as long as I can remember, I have had trouble remembering!!. Trivial or significant, it made no difference. 

A friend of mine @Anjoosee had randomly tweeted something and it took me for a stroll down memory lane. So I was pleasantly surprised when I suddenly recollected a song a friend of mine used to sing almost 2 decades back. Not that I could recollect the entire song, but I was able to reproduce the general mood of the song, how it sounded and some of the lyrics. 

Resmin, my old school mate, had joined our school, Rani Jai HS nearby old  and prestigious Nirmalagiri College, in third standard. Before joining there he had done his schooling abroad and was really good in English. He could speak the language, and quite brilliantly too. Though our school followed an English medium education system no one did really speak a word in English back then. Hailing from different parts of Kannur there wasn't too much of a need for anyone to speak the language.  And for us Resmin was like an alien coming from a different planet. He became an instant hit. And definitely your star value won't hurt if you could sing few English songs. There was this particular song that he used to sing more often. He sang this song for almost an year until we made a full Malayali out of him. 

When I checked online, interestingly I found out that several before me had searched for the same song. China Man song it is purportedly known as and was really popular back then. Grandparents used to sing it to their grand kids and they shared it to their grand children and so on, much like a family food recipe.  Several variants of this particular song are available online and I took one which followed the pattern that I had in my mind. 

Here it goes.  

Once in China there lived a funny man
his name was chika waka chi chai cho
his hands were long and his legs were short
because of that he couldn't walk at all  

chika waka chika waka chi chaka noma 
noma noma noma pakatoto 
ichi pie po 
ichi pie ichi pie chi chai cho. 

Then then then the big fat man, 
washed his face in a frying pan,
he combed his hair with his big toenail
and brushed his teeth with a horse's tail 

chika waka chika waka chi chika noms
noma noma noma pakatoto
ichi pie po ichi pie ichi pie
chi chai cho
chi chai cho
chee chhaai chhooo.........

Note: I am not sure about the chorus -chika waka- part mentioned here is what he used to sing.  And like I said earlier there are several variants of this particular song online I just picked one which sounded fine to me. Resmin doesn't remember it much himself. 

He had shared a video with me when I told him about the song. 

May be this is one of my fondest memory of him from my school days and, which I guess, is the reason why it is still etched in my memory.

എല്‍സ

എല്‍സ എന്ന പെണ്‍കുട്ടി

ഇതൊരു ദുരന്ത കഥ അല്ല പ്രണയ കഥയും അല്ല വെറുതെ ഒരു കഥ, ഒരു നായകന്‍റെയും നായികയുടെയും കഥ.
നായകന്‍ +2 പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടമാണ് നമ്മുടെ കഥാസന്ദര്‍ഭം .ആദ്യ ദിവസം തന്നെ നന്നേ വൈകിയാണ് ക്ലാസ്സില്‍ ചെന്നത്. ബാക്ക് ബെഞ്ച്‌ അസോസിയേഷന്‍ ഒക്കെ അന്നേ തുടങ്ങിയതാവണം. പിറകിലത്തെ സീറ്റ്സ് ഒക്കെ കൈയേറി പോയി. ഒരിടത്തും  സൂചി കുത്താന്‍ പോലും സ്ഥലം ഇല്ല . ആകെ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്ന ആദ്യ ബെഞ്ചുകളില്‍ ഒന്നില്‍ സ്ഥലം കണ്ടുപിടിച്ചു. ചുറ്റുവട്ടം ഒക്കെ ഒന്ന് കണ്ണോടിക്കുമ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. നായകന്‍റെ തന്നെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഏതാണ്ട് ലവ് അറ്റ്‌ ഫസ്റ്റ് സൈറ്റ്‌. സംഭവം പൈങ്കിളി ആണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും സംഭവിച്ചത് അതാണ്. തൊട്ടുപുറകില്‍ വലത്തീന് മൂന്നാമതായി അവള്‍ ഇരിന്നിരുന്നിരുന്നു . തന്‍റെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മാറുന്നത് ആദ്യമായിട്ട് അവന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ദിവസങ്ങള്‍ കുറെ കടന്നു പോയി ഇതുവരെ ഒന്ന് സംസാരിക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ല . ചങ്കുറ്റമില്ല അത്ര തന്നെ. പെണ്‍കുട്ടികള്മായി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ കാലുകള്‍ നല്ല ഒന്നാന്തരമായി കൂടിയിടിക്കും . ആണ്‍കുട്ടികള് മാത്രമുള്ള സ്കൂളില്‍ പഠിക്കാന്‍ വിട്ട മാതാപിതാക്കളെ പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ. അതു കൊണ്ട് ഇത് വരെ അവള്‍ടെ പേര് മാത്രം അറിയാം .. എല്‍സ ..
( പേര് സാങ്കല്പികം ആണ് , ഐഡന്റിറ്റി പുറത്താക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നാണ് നായകന്‍റെ ശക്തമായ നിര്‍ദേശം ). പറഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍  നായിക നസ്രാണിയും നായകന്‍ ഹിന്ദുവും ആണ്. പ്രണയത്തിനു എന്ത് ജാതിയും മതവും. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനെ നന്ദിയോടൊന്നു സ്മരിച്ചു, ഇതുവരെ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ബഹുമാനവും തോന്നി .

അങ്ങനെ ആര്‍ക്കും ഒരു ശല്യവും ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചു വരുമ്പോള്‍ , കണ്ടാല്‍ ഒരു മാന്യനെന്ന ഒരു (തെറ്റി)ധാരണയുള്ളത് കൊണ്ടാവാം , ടീച്ചര്‍ ക്ലാസ്സിലെ ലീഡര്‍ ആക്കുന്നത്. ഇനിയെങ്കിലും സംസാരിക്കാന്‍ അവസാരം കിട്ടുമെന്ന സന്തോഷത്തില്‍ അവനതു രണ്ടു കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിച്ചു . കാര്യങ്ങള്‍ക്ക്  കുറച്ചൊക്കെ മാറ്റം വന്നു തുടങ്ങി, ചെറുതായിട്ട് സംസാരിച്ചും തുടങ്ങി . അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു അസ്സിസ്റ്റെന്റിന്‍റെ ആവശ്യം ഉണ്ടായി തുടങ്ങിയത് . ടീച്ചറോട്‌ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു.  ആരെ വേണം എന്നാ ചോദ്യത്തിന് രണ്ടാമതൊന്നു ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല

അവന്‍ പറഞ്ഞു "എല്‍സ"

കുറെയേറെ പ്രഷര്‍ കുക്കറുകല്‍ ഒരുമിച്ചു വിസില്‍ മുഴക്കി. ടീച്ചര്‍ക്കും ഉണ്ടായി ഭാവമാറ്റങ്ങള്‍. പക്ഷെ നായകന്‍ മാത്രം ഒരു മാറ്റവും ഇല്ലാതെ നിന്നു (വെറുതെ ആണോ മാന്യന്‍ എന്ന പേര് കിട്ടിയത്). അങ്ങനെ രംഗം വീണ്ടും ശാന്തമായി . പാവം ടീച്ചര്‍ ഒരു സംശയവും ഇല്ലാതെ എല്സയെ അവന്റെ അസിസ്റ്റന്റ്‌ ആക്കി. കിട്ടിയ അവസരം അവന്‍ വിനിയോഗിച്ചു എന്ന് വേണം കരുതാന്‍ . സംസാരിക്കാന്‍ കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി പക്ഷെ കാര്യത്തോടടുക്കുമ്പോള്‍ മുട്ടടിക്ക് മാത്രം ഒരു കുറവും വന്നില്ല. കാലം കുറച്ചു കടന്നു പോയി അപ്പോഴും സൗഹൃദം വളര്‍ന്നു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ കാര്യമായ മെച്ചമൊന്നും ഉണ്ടാക്കാന്‍ അവനു സാധിച്ചില്ല.

ഒരു ക്രിസ്മസ് വന്നു. ദൈവം തന്‍റെ  കൂടെ ആണെന്ന് അവനു തോന്നി, അല്ലെങ്ങില്‍ ക്രിസ്മസ് ഫ്രണ്ട്ടായിട്ട്  എല്സയെ തന്നെ കിട്ടുമായിരുന്നില്ലലോ ??   ക്ലാസ്സിലെ  കഴുകന്‍ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നൊഴിഞ്ഞു  ഒരു അവസരം ഒത്തു വന്നില്ല  അല്ലെങ്കില്‍  ചുവന്ന റോസാ പൂവ് കൊടുത്തപ്പോള്‍ അവനതു പറഞ്ഞേനെ. അവള്‍ മനസിലാക്കിയോ എന്തോ? മധുരമായി ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.

അവധി കാലം . ഒരു സുഹൃത്ത്‌ സദസ്സാണ്, മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കള്‍ കത്തി വെപ്പ് പരദൂഷണം മുതലായ കാര്യങ്ങളില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ്. നമ്മളുടെ നായകനും അതില്‍ നിശബ്ദ പങ്കാളിയാണ്. വലിയ താല്പര്യം ഇല്ലാതെ ഇതിനൊക്കെ ചെവി കൊടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുയാണ് കക്ഷി. പക്ഷെ ഇത്തവണ ചെവിയോര്‍ക്കാതിരിക്കാനായില്ല .കാമുകന്‍ ഇരിക്കുന്നത് അറിയാതെ അവര്‍ എല്സയുടെ കാര്യവും പറഞ്ഞു . അപ്പോഴാണവനതു    അറിഞ്ഞത്.. .. അവള്‍ക്കുമുണ്ടായിരുന്നു പ്രണയം പക്ഷെ അത് അവനോടു ആയിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം . അവളുടെ ഒരു കംപ്യുട്ടര്‍ വാദ്യാരോട്.

പിന്നെ പകയായിരുന്നു തീര്‍ത്താല്‍ തീരാത്ത പക മനുഷ്യന്‍റെ പ്രണയം വൈറസ്‌ പോലെ കാര്‍ന്നു തിന്നുന്ന കമ്പ്യൂട്ടറുകളോട്. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഇന്ജിനീരായ സഹോദരനോടും തോന്നാതിരുന്നില്ല ചെറിയ ഒരു പക.

കാലം പിന്നെയും ഒരുപാടു സഞ്ജരിച്ചു.. അങ്ങനെ എല്ലാം ഒരു വിധത്തില്‍ മറന്നു ഡിഗ്രിക്ക് ചേര്‍ന്നു .. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഐച്ഹിക വിഷയം ആക്കാന്‍ പലരും നിര്‍ബന്ധിച്ചു. ജോലിക്ക് ഒരുപാടു സാധ്യത ഉണ്ടത്രേ. ഒരു നല്ല ജീവിതമുണ്ടായില്ലെങ്കിലും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കൊണ്ടൊരെണ്ണം, അത് വേണ്ട. തന്‍റെ തീരുമാനത്തില്‍ അവനൊരു സംശയവും തോന്നിയില്ല .

ഡിഗ്രി ക്ലാസ്സു നടന്നോണ്ടിരിക്കുകയാണ് ..

അടുത്ത് ഇരിക്കുന്നവന്‍ : സുഹൃത്തേ !!

ഊണ് കഴിക്കാന്‍ ഒരുമിച്ചു പോകുന്നു എന്നതാണ് അവനുമായിട്ടുള്ള പരിചയം . പേര് പോലും അത്ര നിശ്ചയം ഇല്ല .

ഇന്ന് ഊണ് കഴിക്കാന്‍ ഞാനുണ്ടാവില്ല . ഒരിടം വരെ പോകണം.

ക്ലാസ്സ് അറുബോറന്‍ ആയതു കൊണ്ടും ചോദിക്കേണ്ടത്‌ ഒരു മാന്യത ആയതു കൊണ്ടും ചോദിച്ചു

നാ : എന്താ ഹേ എങ്ങോട്ടാണ് യാത്ര ??.

അന്തര്‍ഗതം: കണ്ടാല്‍ അറിയാം കാമുകിയെ കാണാനാണെന്ന്. സ്വന്തം അനുഭവം വച്ച് ഇതിലൊന്നും ഒരു കാര്യവും ഇല്ലാന്ന് ഉപദേശിക്കേണ്ടതു ഉത്തരവാദിത്തം ആണ് ..

അവന്‍ : ഒരു വിവാഹം ഉണ്ട്.

തുലച്ചു ! !  ഇക്കാലത്ത് ഒരാളെ ഉപദേശിച്ചു നന്നാക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചാലും നടക്കില്ല. ഏതായാലും തുടങ്ങിയതല്ലേ അവന്‍ എന്ത് തോന്നും എന്ന് വിചാരിച്ചു മാത്രം സംഭാഷണം തുടര്‍ന്നു.

എവിടെ വച്ചാ??

അവന്‍ സ്ഥലം പറഞ്ഞു (അതും സീക്രെട്ട് ‌ ആയിരിക്കട്ടെ )

നാ : നമ്മുടെ സ്വന്തം സ്ഥലമല്ലേ !! അവിടൊക്കെ നിറച്ചും പരിചയക്കാരാ ..എന്‍റെ  കൂടെ പഠിച്ച കുറെയേറെ പേര് അവിടെന്നുള്ളവരാ..ന്‍റെ തനിക്കു ഒരു ലക്ഷ്മിയെ അറിയോ??

അവന്‍ : ഇല്ലല്ലോ .. 

നാ : അപ്പൊ സന്ധ്യയോ?? 

അവന്‍ : ഇല്ല ..

അന്തര്‍ഗതം: ഹോ സമാധാനം ആയി..

വാല്‍കഷണം: ഈ പറഞ്ഞ ലക്ഷ്മിയും സന്ധ്യയും നായികയുടെ സഹപാഠികളും അതിലുപരി അവള്‍ടെ നല്ല കൂട്ടുകാരികളും ആണ് . കണക്കുകൂട്ടലിലെ ഗണിതം ശരിയാണെങ്കില്‍ ഇവന് അവളെ അറിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ വഴിയില്ല

നാ : കല്യാണം ഇതു ഇടവക പള്ളിയില്‍ വച്ചാണ് ??
അവ: പള്ളി ( വിണ്ടും സീക്രെട്ട്‌!! )

നായികയുടെ സ്വന്തം സ്ഥലം .

നാ: എടൊ നിനക്ക് എല്‍സ എന്ന ഒരു കുട്ടിയെ അറിയോ?? അവിടെ തന്നെ ഉള്ളതാ ..
അവ : അറിയാമല്ലോ .. നിങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ എന്താണ് പരിചയം. അവള്‍ടെ അല്ലെ കല്യാണം .. 

മൗനം   

അവ: താന്‍ പോണില്ലേ??

മൗനം 

ഫാന്‍ പ്രവര്‍ത്തനം നിലച്ചതയിരിക്കണം ..പെട്ടന്ന് വല്ലാതെ വിയര്‍ത്തു ...
അവ: അപ്പൊ ബാക്കി വിവരം നാളെ കാണുമ്പോള്‍ പറയാം ..

ഒന്നും പറയാന്‍ സാധിച്ചില്ല. ഊണ് കഴിക്കാന്‍ പുതിയൊരു കൂട്ട് കണ്ടു പിടിക്കണം എന്ന് മാത്രം മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.

Guitarist

                     There has never been a day I haven't thought about my guitar. It lies in the corner next to the bathroom door. I always see it lying there on my way to bathroom. Only attention it normally gets is when our cleaning lady finds it necessary to clear the dust accumulated under it.

Today on the way I stopped by and picked it up, dusted the junk accumulated on the cover over the years, opened it to find my guitar broken.

Later on a phone call while I was narrating the incident to a friend I found it hard to express. Not that it was emotional. I didn't know which part of it was broken. Though I was familiar with the general anatomy how it look and all that I had no clue what any of those parts were called.  The one we are talking about, I later learned, is called a table.

Now thinking back, considering my knowledge and interest, I wonder how I ended up buying a guitar. It was on the spur of the moment I assume. But certainly it has a lot to do with Surya the train and a beautiful Sameera Reddy.  I had not come across many guitarists in my younger days. So as a kid I was never really drawn towards it. And I never visualized myself playing guitar trying to woo someone. I think such dreams might have stemmed after watching that movie.  Playing guitar and singing En iniya pon nilave became something you ought to do to charm a girl. For someone who is not willing to put in any real effort, but still never shies away in being jealous seeing someone playing guitar really well, normally that dream whenever it comes forth,  has a short span.  And when time goes on it will subside to a murmur  "wish I knew" (so feeble that even you won't hear it yourself )

One such day I accidentally said it aloud and heard my roommate Rohan echoing the same. 

He went a step ahead.  "Lets buy a guitar."

This is how he planted the idea in my head. He should have patented it.  Nolan later made a movie on the same concept and called it Inception.

"How will we learn it?" I asked him.  I had stressed on we, I remember.

We will join guitar classes. He said

He said we, and I liked it. Company is always good, especially for laid-back people. If we don't get time and that doesn't work out we can learn online. He added.

When I was a kid, I have had this experience learning tabla. My dad, one day, watched Zakir Hussain's performance on TV, needless to say, was mesmerised by it, thought I could replicate it somehow. Why not I thought. Though I had not heard (wah) Ustad (wah) back then and had no idea who he was, I didn't object. I joined tabla classes. Went for three months,  discontinued citing shoulder pain.

My previous experience being this, I had high hopes with guitar lessons. I was picturing myself putting my own guitar cover versions of popular hits on Youtube.

Things, at times, most of the time, don't  go as planned.

Many a months went by. Years went by.

Apart from the few occasions when Dheeraj and Vishnu, my college-mates and guitarists visit our place, when once me and Rohan were under the impression that we were composing music, and  recently when a friend took it for a wedding or family gathering or something of that kind, my guitar's acquaintance with music has been stingy.

That's my story with the guitar so far.  Jokes apart, it's never too late to learn something ... may be.. who knows. 

Now I am thinking about learning Violin. won't be a bad idea right?