Anveshippin kandethum

 It's relatively easy to write a review on bad movies. Good movies are often hard to write about. The more difficult ones to write about are those that sit somewhere in between, the kind of movies that neither disappoint nor particularly excite. Anveshippin Kandethum falls into that category for me. 

The film feels like the sum of two separate parts. The story of the first half doesn't have much to do with story of the second. They could have both existed on their own. At the end of the first half, I was wondering what's left to investigate. Actually there was none, the second half was totally a new investigation altogether. Movie is about two different investigations done by same team in different circumstances. Connected only by the fact that they were never able to catch the culprit alive. Possibly a first of its kind in that regard. 

As one character (a policeman by profession and chef by hobby) rightly observes, in real life an investigator would probably find the first case easier to solve than the second, were it not for the vested interests of senior officials. Yet, within the film, it is the first half that feels sharper, tighter, and more engaging than the second. 

Other than the one decoy placed in each half, Anveshippin kandethum is lower in the scale of suspenseful elements added, unlike the movies of this genre. One could argue that real life investigations are possibly like this, devoid of cinematic elements. But the movie is not without cinematic moments so to speak. So somewhere I felt it was not consistent. Maybe I have a wrong reference for comparison, Kuttavum Shikshayum. Tone remained consistent throughout that movie. It was non-cinematic from start to end. 

Anveshippin isn't a kind of movie that demands nuanced performances. And most of the actors have done a decent job. 

The movie was good. Just that I would prefer watching it on tv in the comfort of my sofa. And I possibly would have liked it better then.

Valiban

 It has its moments, but Valiban isn't everyone's cup of tea.

Following a string of mediocre movies, there was considerable anticipation for an LJP-Mohanlal collaboration, with expectations running high for the actor to stage a strong comeback. Statements made during the promotions set expectations even higher. It weighed the movie down. People possibly went to the theater expecting a swashbuckling Valiban but didn't get it in adequate quantity. Movies worse than this have garnered better numbers. I am not saying the movie is without its flaws, but it has to be said it received more flak than it deserves.

The movie tells the story of a warrior, drifting from place to place, looking for worthy opponents to fight for both thrill and money. It carries the flavors of old folklore stories we all grew up listening to. The story unfolds in an unknown place and time, vivid with colorful characters, with a blend of Western and Japanese samurai influences, paying homage to those genres. The background music is quite reminiscent of that.

Movies like this, or any movie for that matter, require strong characters, not just the titular character. Each of them should have a character arc, enacted by good performers. It makes the story more convincing. I didn't like a few of the cast choices. Rangapattinam Rangarani and Chamathakan would have done better with fluent Malayalam. Danish Sait, the joker wannabe Chamathakan, both the character and the actor felt equally obnoxious. For Valiban, who ties up a behemoth of a man with a scarf without batting an eyelid, the fighter he encounters next, a supposedly threatening kalaripayattu expert on whom Chamathakan risked half his facial hair, looked hardly an opponent.

The whole sequence in Malaikotta, the fort on top of the hill, has contributed heavily to the criticism the movie received. It was unintentionally comical. Why did the oppressors have to be Portuguese? Mr. and Mrs. Macaulay looked cartoonish. Fight sequences in the fort were subpar. Scenes where people shoot with a rail gun-like device have already reached the saturation point. Arnold did it first (maybe not, just that it is more popular). Kaithi brought it to Indian cinema recently. Animal overdid it. Here, it is a custom-made cannon with arms resembling an octopus, and Mrs. Macaulay is firing aimlessly in all directions, showing no concern whether her shots hit a friend, a foe, or even her husband.

Towards the end, the movie regained some momentum.

Positives: Mohanlal looked every bit the Valiban from Malakottai. Visually beautiful.

Food

 Food is a memory. I am not sure it is the right usage. But food do have some connection with creating good memorable moments in life. Good food or having food with right set up of people is always memorable. Certain foods evoke memories as well. 

I recently had neypathiri and beef stew from Sona restaurant in MG road Cochin. Food was good. it was with right set of people. And it did revoke a sweet childhood memory. 

When I was young, we hardly frequented restaurants like we do these days. It was mostly on occasions like festivals or celebrations. Having food from restaurants was always enjoyable. 

My father and I, normally walked back to our home after buying groceries. On one such occasion, as we were returning home, a sweet aroma from a restaurant made me stop in my tracks. My father noticed me standing infront of the restaurant. Slight tilt of the head and flared nostrils possibly indicated what I wanted. With a smile he took me inside the restaurant. And we continued our journey with an additional purchase of neypathiri and chicken curry. It still remains one of the best dish I had and a fond memory as well.

നിശബ്ദത

                        മുത്തശ്ശൻ ക്ലോക്കിൽ മണി പന്ത്രണ്ട് അടിച്ചു. മഴ പെയ്തു ഒഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇറ്റു വീഴുന്ന വെള്ളതുള്ളികളും ഇടയ്ക്കുള്ള ചീവീടിന്റെ ശബ്ദവും ഒഴിച്ചാൽ ചുറ്റിലും എങ്ങും നിശബ്ദത. എല്ലാവരും ഉറങ്ങി തുടങ്ങി.
  ഒരാൾ മാത്രം ഉറക്കമൊഴിച്ച് കാത്തിരിപ്പുണ്ട്. പൂർണ്ണമായ നിശബ്ദതക്കു വേണ്ടി. ഇന്നത്തെ ജോലി അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്യേണ്ടത് ആണ്, അതിനു പരിപൂർണ്ണ നിശബ്ദത അയാള്ക്കു ആവശ്യമുണ്ടു. ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ അയാൾ കുറച്ചു കൂടെ കാത്തിരുന്നു. പതിയെ ചീവിടുകളും ഉറക്കത്തിലായെന്നു തോന്നുന്നു.  ഒരു ശബ്ദവും കേൾക്കാനില്ല. സന്തോഷത്തോടെ അയാൾ എഴുന്നേറ്റു.

തന്റെ പക്കലുള്ള ചെറിയ വെട്ടം അയാൾ തെളിയിച്ചു, ചുറ്റിലും നോക്കി. ഇല്ല അപകടം ഒന്നും ഇല്ല. കാലത്തു നോക്കി വച്ചിരുന്ന വീടിനടുത്തേക്ക് അയാൾ പതിയെ ചെന്നു. പതുങ്ങി ഇരുന്നു കുറച്ചു നേരം അയാൾ  കാതോർത്തു. ശബ്ദമൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ല. എല്ലാവരും നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. ജനവാതിൽ തുറന്നു നേരത്തെ ഇളക്കി മാറ്റിയിരുന്ന ജനൽ കമ്പികളുടെ വിടവിലൂടെ ശ്രദ്ധയോടെ അയാൾ അകത്തു കടന്നു. ഇരുണ്ട വെട്ടത്തിൽ അലമാര ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലം ലക്ഷ്യമാക്കി പമ്മി പമ്മി അയാൾ നടന്നു. ഇനിയാണ് ശ്രദ്ധ വേണ്ടത്. അലമാര തുറക്കണം. അതിൽ അയാൾ മിടുക്കനാണ്.

പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്തിട്ടും അയാൾക്ക്‌ ശ്രദ്ധ ചെലുത്താൻ പറ്റുന്നില്ല. കൈകൾ ഉറക്കുന്നില്ലാ ആകെ ഒരു പതർച്ച. വളരെ അടുത്തു നിന്ന് എന്തോ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത് പോലെ. ചിലപ്പോൾ തോന്നിയതായിരിക്കും. ചെവി പൊത്തി പിടിച്ചു നോക്കി.  കൈകൾ മാറ്റി വീണ്ടും ശ്രദ്ധിച്ചു. തോന്നിയത് അല്ല. ശബ്ദമുണ്ട്. ആരോ കൂർക്കം വലിക്കുന്നതാണ്. ഒരാൾ ജോലി ചെയ്യുന്നത് ഗൗനിക്കാതെ ഇങ്ങനെ കൂർക്കം വലിച്ചു  ഉറങ്ങുന്നവരോട് അയാൾക്ക് നന്നേ വിരോധം ആണ്. കുറച്ചു കാത്തിരുന്നു. ശബ്ദം നിൽക്കുന്നില്ല. കുറയുന്നുമില്ല. ആരുടേയും ക്ഷമ നശിച്ചു പോകും. ഇതാണെങ്കിൽ എവിടെയോ ജനറേറ്റർ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് പോലുള്ള ശബ്ദം. കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല.

അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് ഒരു പാത്രം വെള്ളവുമായി ശബ്ദത്തിന്റെ ദിശയിലേക്ക് അയാൾ വച്ചു പിടിച്ചു.

ദോശ

 

പുറത്തു കഴിക്കുന്നതിന്റെ ചെലവ് കൂടുന്നത് കൊണ്ടും പുറത്തു കിട്ടുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ നിലവാരത്തെ കുറിച്ച് ബോധ്യം ഉള്ളത് കൊണ്ടും മടി കുറവുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിൽ വല്ലപ്പോഴും രാത്രി പാചകം ഉണ്ട്. ഇന്നലെ പുറത്തു പോയി കഴിക്കാനുള്ള മടി കൂടുതൽ ആയിരുന്നത് കാരണം ഞങ്ങൾ ദോശ ഉണ്ടാക്കാൻ ഉള്ള പ്ലാനിൽ ആയിരുന്നു. കുറെ ശ്രമങ്ങൾക്ക് ശേഷവും ദോശ ഒന്നും പാകപെട്ടു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പല ചെറു രാജ്യങ്ങളുടെ മാതൃകയിൽ ദോശ മാവു പോയി കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഓർത്തത് ഫുഡ് കണ്ട്രോൾ എന്ന് പറഞ്ഞു ഒന്നും  കഴിക്കാതെ ആണ് ചാത്തൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നതു. എങ്ങാനും നല്ല ഉറക്കത്തിൽ  ആണെങ്കിൽ വെറുതെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ട എന്ന് വെച്ച് അവന്റെ മുറിയിൽ ചെന്ന് വളരെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ആണ് വിളിച്ചത്. ദോശ വേണോ എന്ന് കേട്ടതും ആ വിളി കേൾക്കാൻ കാത്തു നിന്നതു  പോലെ  ചാത്തൻ ചാടി എഴുനേറ്റു വന്നു. ആ ആവേശം കണ്ടു ഒന്ന് പേടിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ നേരത്തെ ചെന്ന് വിളിക്കേണ്ടത് ആയിരുന്നു എന്ന് തോന്നി പോയി. കേരളത്തിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള ഒന്ന് രണ്ടു ദോശ കൊടുത്തപ്പോ അതും കഴിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ നാളെയും ഇത് പോലെ വിളിക്കണം എന്നും പറഞ്ഞു കിടക്കാൻ പോയി. എന്താണ് എന്നറിയില്ല പിന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ ദോശ ഒക്കെ നല്ല ദോശ പരുവത്തിൽ  തന്നെ കിട്ടി. 

എന്ത് സംരംഭം  തുടങ്ങുവാണെങ്കിലും ഗണപതിക്ക്‌ ദക്ഷിണ കൊടുത്തിട്ടു വേണം തുടങ്ങാൻ എന്ന് പഠിച്ചു, പ്രത്യേകിച്ച് ഭക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ.

ശുഭം

ഹാപ്പി

 

ഈ അടുത്ത കാലത്തു ജെ ഡി സാലിംഗറുടെ നൈന് സ്റ്റോറീസ് (എന്ന ചെറുകഥ സമാഹാരം) വായിക്കാനിടയായി. അതിലെ ഒരു ചെറുകഥ ആണ് ദ ലാഫിംഗ് മാൻ. ആ പേര് കണ്ടപ്പോൾ ഓര്മ വന്നത് ഹാപ്പി മാന് എന്ന് നാട്ടുകാർ വിളിക്കാറുള്ള ഒരു വ്യക്തിയെ ആണ്.  കുട്ടിക്കാലത്തു അമ്മയുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രകളിൽ സ്ഥിരമായി കാണാറുള്ള ഒരു മുഖം ആയിരുന്നു ഹാപ്പിയുടേത്. 

ഹാപ്പിയുടെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു ചിരി ഉണ്ടാവും. അത് കൊണ്ട് നാട്ടുകാർ കൊടുത്ത പേരാണ് ഹാപ്പി.  അങ്ങനെ ഒരു പേര്  തനിക്കുണ്ടെന്ന്  ഹാപ്പിയ്ക്കു അറിയാമോ ആവോ?നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ ശരീരത്തിൽ നേർത്ത വെളുവെളുപ്പൻ ഷർട്ട്, കാൽ മടമ്പു വരെ എത്താത്ത വെളുത്ത ഒരു മുണ്ടു ഇതാണ് ഹാപ്പിയുടെ വേഷം. 

 

അവിടത്തുകാരുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഹാപ്പിയ്ക്കു ചെറിയ ഒരു നൊസ്സ് ഉണ്ട്. രാവിലെ തൊട്ടു അന്തി വരെ നിർത്താതെ നടത്തം ആണ് ഹാപ്പിയുടെ പരിപാടി. വാഹനങ്ങൾ കടന്നു പോകുമ്പോൾ നടത്തം നിർത്തി തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെ  നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി ഹാപ്പി പാസ്സാക്കും. കൈകൾ പുറകിൽ കോർത്ത് വച്ച്  നീണ്ട കാൽവെപ്പുകളോടെ ഹാപ്പി നടന്നകലുന്നത്  കുട്ടിക്കാലത്തെ രസകരമായ ഓര്മ ആണ്. 

കോട്ടയത്ത് അങ്ങാടിയിലെ ഒരു തറവാട്ടിൽ ആണ് ഹാപ്പിയുടെ ജനനം. ഒരു പ്രായം ആയാൽ അവിടത്തെ ആൺ കുട്ടികൾക്കെല്ലാം മാനസികമായി പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാവാറുണ്ടെന്നു അമ്മുമ്മ പറഞ്ഞ ഓര്മ ഉണ്ട്. തനിയാവർത്തനം പോലെ. ചിരിക്കാൻ മറന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോകത്തു ചിരിക്കാൻ മാത്രമറിയാവുന്ന ഹാപ്പി എന്ന്  ഇടയ്ക്കു തോന്നാറുണ്ട്.  ഹാപ്പിമാനെ കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരാൾ ഉണ്ട് . തന്റെ ചുറ്റിലുമുള്ള എല്ലാവര്ക്കും സന്തോഷം പകർന്നു നൽകുമ്പോഴും അത് കണ്ടു തെല്ലും ആനന്ദിക്കാൻ ആവാതെ ആധിയോടെ മകന്റെ കൊച്ചു യാത്രകളിൽ ഒരു വിളിപ്പാടകലം സൂക്ഷിച്ചു അനുഗമിക്കുന്ന ഒരു അമ്മയുടെ മുഖം.

അമ്മയുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രകൾ കുറഞ്ഞത് കാരണം ഹാപ്പിയെ ഞാൻ കുറെ കാലമായി കണ്ടിട്ടില്ല. ഈയിടെ വീണ്ടും കണ്ടു. ആ കഥ വായിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ ഹാപ്പിയെ തിരിച്ചറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിയേനെ എന്ന് തോന്നുന്നു. അത്രയേറെ ഹാപ്പി മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ആ ട്രേഡ്മാർക്ക് ചിരി ആ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പഴയ കാലത്തേ ഓർമയ്ക്കു എന്ന പോലെ കവിളുകളിൽ കുറേ ചുളിവുകൾ മാത്രം അവശേഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ചിരിക്കാൻ മറന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോകത്തേക്ക് ഹാപ്പിയേയും നമ്മൾ തള്ളി വിട്ടു.

Playlist

While I was browsing I felt like listening to some music. Didn't have anything particular in mind. And wasn't in a state of mind to get into the trouble of skimming through the song collection and creating a playlist either. A random playlist was what I wanted.
Linux does have feature rich music players like banshee or clementine which might have a feature to create automatic playlist. Mine is very basic. So I had to get it done with a single line of bash command.

find Music -type f  | shuf -n 100 > playlist.m3u

And there it was, a new playlist with 100 songs. Just like that. Btw this isn't to show my bash scripting proficiency 😉. Google did most of the work. I just consolidated it. Felt good though. And I would love to believe it wasn't laziness. Just didn't feel like doing it then.

Like they say laziness is the mother of discovery.