Traffic Signal

Today a long half hour at the pipeline signal and having a position somewhere at the end of a very long queue of impatient honking vehicles made my mind rush to the statement made by a sane stranger, though then he wasn't looking so sane to me.

It happened long back, may be eons back and I am not even sure this is what really happened, but this is close to what I can remember.

I was on the way to my office in a bus. I did see a man (usual careless glance) who was sitting to the left where I was standing. I didn't give him much attention.

All of a sudden he asked me.

Njan oru chodyam chodikkatte ???

Lot many things went across my mind. I might have accidentally hit his head when the bus braked. While I was contemplating the possibility of facing a  humiliation before all the passengers he asked me,

Signal palikkatthe nammal poyal entha fine ennu ariyamo ??

What!!!  Enthuva??

May be the question came out all wrong, that wasn’t what he was intending to ask. I was hoping that he might change his question and give me a relatively easy one to answer.
I gave him a questioning gaze.

Signal palikkatthe nammal poyal entha fine ennu ariyamo ??

This time it was out loud. All of the passengers where looking from man to me, me to man, to and fro.  

He looked around and extended the question to all the others. By that time I made a skillful escape from the podium and vanished into the crowd and stood there as a spectator.


Every one in the bus stood there observing him but didn’t dare to respond. An elderly gentleman who was sitting silent till then couldn’t hold it anymore and replied

“Rules are rules we are supposed to follow that.”

Vadi koduthu adi vangal, I can’t put it any better than that. Everyone watched the elderly gentleman getting slaughtered with a reaction mixed with some sympathy and with more than a little enthusiasm I must say. But no one was brave enough to offer any help.

 Then he started giving lectures on problems faced by people due to traffic jam.  There was something about the way he talked, something different from normal; he lectured more to himself and than to others. He was putting forward questions and giving answers himself. In his own way he was emphasizing the uselessness of such a system and ardent need to break it. He went on and on for a while, I had to get down at my stop and I love to believe he might have continued doing the same.

He was more a laughing stock to me then or just a part of an incident which I thought to write down somewhere or even blog. And I must admit he was making more than a valid statement. Now when I think about it I feel there is more to that incident than just his craziness. He might have lost his precious time somewhere in the past before a signal and might be in search for it even now....who knows.. He was just  another commoner who was questioning a totally self absorbed world that is content with whatever it is offered. Moreover it considers them an outcast or even declares them mad. 

I don't remember how he looked nor do I remember his voice but something  remains that always makes its presence felt when the signal turns red.

Note : Image Courtesy http://jerrin-it.blogspot.com/2011/06/tale-of-cawnporia-traffic-signal.html

Graphics

Papa, where are you going?? My little girl asks me 

To attend a marriage dear. I told her

It is a Sunday and she expects I will take her to the park like I promised.  I waited for an array of questions from her, and she doesn’t disappoint me.

 "Are we not going to the park today?"

" No dear, I have to go. We will go later."

“Why aren't you taking us? Who is getting married? ”

Rishin uncle is getting married 

"Chathan uncle” she corrected me with enough conviction which made me feel that it was me who made the mistake. She caught hold of that name recently and since then I didn’t hear her calling him anything other than that. But she never calls him Chathan in public; they have made a pact it seems.  She started circling around me doing her tiny little steps.

She doesn’t look surprised by the news; I was practically taken aback when he told me.

It was late last night, he called me and declared.

"I am going to get married"

"Oh really... When tonight??" being little sarcastic.

"Tomorrow”.  

 "Ha Ha Ha"

 "I am not joking"

"What??”

“Yeah” 

I don’t know why his marriage got delayed like this, we raised the topic every now and then and he gets irritated. He had his reasons, building a firm and taking it into glory was his prime concern. 

"Can I come??”  She asks.

 It took me back from my thoughts. I find her eagerly looking at me waiting for a response.

“Don't bring your wife and kid” Rishin had insisted.

"No Aimee, I can’t take you. We will go to the park in the evening. I will bring chocolates when I come back" 

She stood there for a while wearing a sad face then suddenly it had a spark. She saw an opportunity.

"And Ice-cream” She says. 

OK dear. I lifted her and placed a peck on her cheeks.

Lot many memory frames passed before my eyes while I was speeding through the highway. It’s really wonderful where your destiny takes you. His dream of marrying a rich 18 year old Christian girl, whose father owns a rubber estate, is coming true.

I don’t really believe his version of how he met her. 

He says, this is how it happened.  A season, an exam season, it was.

He still got one hurdle to cross: graphics. Owing to the experience of umpteen seasons under his belt, he has become highly proficient in graphics.

Though the exam was in the afternoon session, he reached the exam centre in the morning.  He found a girl sitting alone head buried in her lap crying on the colossal steps leading to the college. Normally he would have let it go, he was never a curious person. 

But may be it was destiny. He sat next to her and gently asked. 

"What happened??"

She didn’t lift her face but went on crying.

He thought about leaving her on her own, he wasn’t curious to know why she was crying (Like I said earlier he was never a curious type) but didn’t like leaving a girl in distress.

Why are you crying? What is it? Tell me.

I didn’t study anything, had fever for last few days. I will certainly fail. 

She couldn’t control her tears.

Normally he would have said "what’s in that, clear it next time"

"When a woman cries, when a woman cries

She can wash your world away

When storms fill her eyes, when storms fill her eyes

You never know just what to say"

He just said “See I can teach you, it is really simple. Please stop crying."

In a matter of few hours he taught her tricks to clear the paper. He wrote the exam, he was confident for the first time that he will clear it and when he got out of the exam hall he saw her rushing to him. He later told me, it was the smile which she gave him then that made him fall for her.  

I never thought he could fall for something other than food. Well what can I say, may be it was destined. It just happened.

Their meetings became frequent. She admired the person who saved her from humiliation and the admiration gave way for love. There was no turning back for their love story. And now they are getting married. I never asked him if she knows about Roger Federer. But I bet she does.

I told Rohan  "This is how Rishin is going to get married.."

"I don't think he is ever going to write graphics, I guess he will probably meet his wife in a restaurant"

"Yeah. But do you really think something could grab his attention from food?"

“Heehehe.. Neh”

We heard Rishin shout across the hall

“Dont I have a say, this is my marriage you are talking about??”

The Reply was unanimous.

Neh...

Then we went on making plans for his marriage for the rest of the night.

PS: My roommate Rishin always dreamed of marrying an 18 year old girl when he turns 40. The girl should meet certain criteria to be considered worthy. She should be from Kottayam.  Her father should own a rubber estate. Even if she fails to meet the above conditions she should be a Roger Federer follower. 

Special thanks to Rohan

It's Me

If you feel a cool little breeze whispering in your ears.

Don’t worry, it’s me.

If you feel a sweet little kiss on your cheeks

Don't worry, it’s me.

And if you have something to tell me, say it to the breeze

Because it’s me walking by your side…

എല്‍സ എന്ന പെണ്‍കുട്ടി

ഇതൊരു ദുരന്ത കഥ അല്ല പ്രണയ കഥയും അല്ല വെറുതെ ഒരു കഥ, ഒരു 

നായകന്‍റെയും നായികയുടെയും കഥ.

നായകന്‍ +2 പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടമാണ് നമ്മുടെ കഥാസന്ദര്‍ഭം .ആദ്യ ദിവസം തന്നെ നന്നേ വൈകിയാണ് ക്ലാസ്സില്‍ ചെന്നത്. ബാക്ക് ബെഞ്ച്‌ അസോസിയേഷന്‍ ഒക്കെ അന്നേ തുടങ്ങിയതാവണം. പിറകിലത്തെ സീറ്റ്സ് ഒക്കെ കൈയേറി പോയി. ഒരിടത്തും  സൂചി കുത്താന്‍ പോലും സ്ഥലം ഇല്ല . ആകെ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്ന ആദ്യ ബെഞ്ചുകളില്‍ ഒന്നില്‍ സ്ഥലം കണ്ടുപിടിച്ചു. ചുറ്റുവട്ടം ഒക്കെ ഒന്ന് കണ്ണോടിക്കുമ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. നായകന്‍റെ തന്നെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഏതാണ്ട് ലവ് അറ്റ്‌ ഫസ്റ്റ് സൈറ്റ്‌. സംഭവം പൈങ്കിളി ആണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും സംഭവിച്ചത് അതാണ്. തൊട്ടുപുറകില്‍ വലത്തീന് മൂന്നാമതായി അവള്‍ ഇരിന്നിരുന്നിരുന്നു . തന്‍റെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മാറുന്നത് ആദ്യമായിട്ട് അവന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ദിവസങ്ങള്‍ കുറെ കടന്നു പോയി ഇതുവരെ ഒന്ന് സംസാരിക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ല . ചങ്കുറ്റമില്ല അത്ര തന്നെ. പെണ്‍കുട്ടികള്മായി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ കാലുകള്‍ നല്ല ഒന്നാന്തരമായി കൂടിയിടിക്കും . ആണ്‍കുട്ടികള് മാത്രമുള്ള സ്കൂളില്‍ പഠിക്കാന്‍ വിട്ട മാതാപിതാക്കളെ പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ. അതു കൊണ്ട് ഇത് വരെ അവള്‍ടെ പേര് മാത്രം അറിയാം .. എല്‍സ ..

( പേര് സാങ്കല്പികം ആണ് , ഐഡന്റിറ്റി പുറത്താക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നാണ് നായകന്‍റെ ശക്തമായ നിര്‍ദേശം ). പറഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍  നായിക നസ്രാണിയും നായകന്‍ ഹിന്ദുവും ആണ്. പ്രണയത്തിനു എന്ത് ജാതിയും മതവും. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനെ നന്ദിയോടൊന്നു സ്മരിച്ചു, ഇതുവരെ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ബഹുമാനവും തോന്നി .

അങ്ങനെ ആര്‍ക്കും ഒരു ശല്യവും ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചു വരുമ്പോള്‍ , കണ്ടാല്‍ ഒരു മാന്യനെന്ന ഒരു (തെറ്റി)ധാരണയുള്ളത് കൊണ്ടാവാം , ടീച്ചര്‍ ക്ലാസ്സിലെ ലീഡര്‍ ആക്കുന്നത്. ഇനിയെങ്കിലും സംസാരിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടുമെന്ന സന്തോഷത്തില്‍ അവനതു രണ്ടു കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിച്ചു . കാര്യങ്ങള്‍ക്ക്  കുറച്ചൊക്കെ മാറ്റം വന്നു തുടങ്ങി, ചെറുതായിട്ട് സംസാരിച്ചും തുടങ്ങി . അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു അസ്സിസ്റ്റെന്റിന്‍റെ ആവശ്യം ഉണ്ടായി തുടങ്ങിയത് . ടീച്ചറോട്‌ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു.  ആരെ വേണം എന്നാ ചോദ്യത്തിന് രണ്ടാമതൊന്നു ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല

അവന്‍ പറഞ്ഞു "എല്‍സ"

കുറെയേറെ പ്രഷര്‍ കുക്കറുകല്‍ ഒരുമിച്ചു വിസില്‍ മുഴക്കി. ടീച്ചര്‍ക്കും ഉണ്ടായി ഭാവമാറ്റങ്ങള്‍. പക്ഷെ നായകന്‍ മാത്രം ഒരു മാറ്റവും ഇല്ലാതെ നിന്നു (വെറുതെ ആണോ മാന്യന്‍ എന്ന പേര് കിട്ടിയത്). അങ്ങനെ രംഗം വീണ്ടും ശാന്തമായി. പാവം ടീച്ചര്‍ ഒരു സംശയവും ഇല്ലാതെ എല്സയെ അവന്റെ അസിസ്റ്റന്റ്‌ ആക്കി. കിട്ടിയ അവസരം അവന്‍ വിനിയോഗിച്ചു എന്ന് വേണം കരുതാന്‍ . സംസാരിക്കാന്‍ കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി പക്ഷെ കാര്യത്തോടടുക്കുമ്പോള്‍ മുട്ടടിക്ക് മാത്രം ഒരു കുറവും വന്നില്ല. കാലം കുറച്ചു കടന്നു പോയി അപ്പോഴും സൗഹൃദം വളര്‍ന്നു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ കാര്യമായ മെച്ചമൊന്നും ഉണ്ടാക്കാന്‍ അവനു സാധിച്ചില്ല.

ഒരു ക്രിസ്മസ് വന്നു. ദൈവം തന്‍റെ  കൂടെ ആണെന്ന് അവനു തോന്നി, അല്ലെങ്ങില്‍ ക്രിസ്മസ് ഫ്രണ്ട്ടായിട്ട്  എല്സയെ തന്നെ കിട്ടുമായിരുന്നില്ലലോ ??   ക്ലാസ്സിലെ  കഴുകന്‍ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നൊഴിഞ്ഞു  ഒരു അവസരം ഒത്തു വന്നില്ല  അല്ലെങ്കില്‍  ചുവന്ന റോസാ പൂവ് കൊടുത്തപ്പോള്‍ അവനതു പറഞ്ഞേനെ. അവള്‍ മനസിലാക്കിയോ എന്തോ? മധുരമായി ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.

അവധി കാലം . ഒരു സുഹൃത്ത്‌ സദസ്സാണ്, മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കള്‍ കത്തി വെപ്പ് പരദൂഷണം മുതലായ കാര്യങ്ങളില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ്. നമ്മളുടെ നായകനും അതില്‍ നിശബ്ദ പങ്കാളിയാണ്. വലിയ താല്പര്യം ഇല്ലാതെ ഇതിനൊക്കെ ചെവി കൊടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുയാണ് കക്ഷി. പക്ഷെ ഇത്തവണ ചെവിയോര്‍ക്കാതിരിക്കാനായില്ല. കാമുകന്‍ ഇരിക്കുന്നത് അറിയാതെ അവര്‍ എല്സയുടെ കാര്യവും പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണവനതു അറിഞ്ഞത്. അവള്‍ക്കുമുണ്ടായിരുന്നു പ്രണയം പക്ഷെ അത് അവനോടു ആയിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. അവളുടെ കംപ്യുട്ടര്‍ വാധ്യാരോടായിരുന്നു അവള്‍ക്കു പ്രണയം.

പിന്നെ പകയായിരുന്നു തീര്‍ത്താല്‍ തീരാത്ത പക മനുഷ്യന്‍റെ പ്രണയം വൈറസ്‌ പോലെ കാര്‍ന്നു തിന്നുന്ന കമ്പ്യൂട്ടറുകളോട്. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ ആയ സഹോദരനോടും തോന്നാതിരുന്നില്ല ചെറിയ ഒരു പക. ലോകത്തോട് തന്നെയും പക.

കാലം പിന്നെയും ഒരുപാടു സഞ്ചരിച്ചു.. അങ്ങനെ എല്ലാം ഒരു വിധത്തില്‍ മറന്നു ഡിഗ്രിക്ക് ചേര്‍ന്നു .. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഐച്ഹിക വിഷയം ആക്കാന്‍ പലരും നിര്‍ബന്ധിച്ചു. ജോലിക്ക് ഒരുപാടു സാധ്യത ഉണ്ടത്രേ. ഒരു നല്ല ജീവിതമുണ്ടായില്ലെങ്കിലും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കൊണ്ടൊരെണ്ണം, അത് വേണ്ട. തന്‍റെ തീരുമാനത്തില്‍ അവനൊരു സംശയവും തോന്നിയില്ല .

ഡിഗ്രി ക്ലാസ്സു നടന്നോണ്ടിരിക്കുകയാണ് ..

അടുത്ത് ഇരിക്കുന്നവന്‍ : സുഹൃത്തേ !!

ഊണ് കഴിക്കാന്‍ ഒരുമിച്ചു പോകുന്നു എന്നതാണ് അവനുമായിട്ടുള്ള പരിചയം. പേര് പോലും അത്ര നിശ്ചയം ഇല്ല.

ഇന്ന് ഊണ് കഴിക്കാന്‍ ഞാനുണ്ടാവില്ല. ഒരിടം വരെ പോകണം.

ക്ലാസ്സ് അറുബോറന്‍ ആയതു കൊണ്ടും ചോദിക്കേണ്ടത്‌ ഒരു മാന്യത ആയതു കൊണ്ടും ചോദിച്ചു

നാ : എന്താ ഹേ എങ്ങോട്ടാണ് യാത്ര ??.

അന്തര്‍ഗതം: കണ്ടാല്‍ അറിയാം കാമുകിയെ കാണാനാണെന്ന്. സ്വന്തം അനുഭവം വച്ച് ഇതിലൊന്നും ഒരു കാര്യവും ഇല്ലാന്ന് ഉപദേശിക്കേണ്ടതു ഉത്തരവാദിത്തം ആണ് ..

അവന്‍ : ഒരു വിവാഹം ഉണ്ട്.

തുലച്ചു ! !  ഇക്കാലത്ത് ഒരാളെ ഉപദേശിച്ചു നന്നാക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചാലും നടക്കില്ല. ഏതായാലും തുടങ്ങിയതല്ലേ അവന്‍ എന്ത് തോന്നും എന്ന് വിചാരിച്ചു മാത്രം സംഭാഷണം തുടര്‍ന്നു.

എവിടെ വച്ചാ??

അവന്‍ സ്ഥലം പറഞ്ഞു (അതും സീക്രെട്ട് ‌ ആയിരിക്കട്ടെ )

നാ : നമ്മുടെ സ്വന്തം സ്ഥലമല്ലേ !! അവിടൊക്കെ നിറച്ചും പരിചയക്കാരാ..എന്‍റെ  കൂടെ പഠിച്ച കുറെയേറെ പേര് അവിടെന്നുള്ളവരാ.. തനിക്കു ഒരു ലക്ഷ്മിയെ അറിയോ??

അവന്‍ : ഇല്ലല്ലോ ..

നാ : അപ്പൊ സന്ധ്യയോ??

അവന്‍ : ഇല്ല ..

അന്തര്‍ഗതം: ഹോ സമാധാനം ആയി..

വാല്‍കഷണം: ഈ പറഞ്ഞ ലക്ഷ്മിയും സന്ധ്യയും നായികയുടെ സഹപാഠികളും അതിലുപരി അവള്‍ടെ നല്ല കൂട്ടുകാരികളും ആണ്. കണക്കുകൂട്ടലിലെ ഗണിതം ശരിയാണെങ്കില്‍ ഇവന് അവളെ അറിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ വഴിയില്ല

നാ : കല്യാണം ഇതു ഇടവക പള്ളിയില്‍ വച്ചാണ് ??

അവ: പള്ളി ( വിണ്ടും സീക്രെട്ട്‌!! )

നായികയുടെ സ്വന്തം സ്ഥലം.

നാ: എടൊ നിനക്ക് എല്‍സ എന്ന ഒരു കുട്ടിയെ അറിയോ?? അവിടെ തന്നെ ഉള്ളതാ ..

അവ : അറിയാമല്ലോ .. നിങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ എന്താണ് പരിചയം??

      നാ:  എന്‍റെ കൂടെ പഠിച്ചതാ..

അവ : അവള്‍ടെ അല്ലെ കല്യാണം ..

സൈലെന്‍സ് ..  

അവ: താന്‍ പോണില്ലേ??

ഫാന്‍ പ്രവര്‍ത്തനം നിലച്ചതയിരിക്കണം ..പെട്ടന്ന് വല്ലാതെ വിയര്‍ത്തു ...

അവ: ഇച്ചിരി തിരക്കുണ്ട്.. അപ്പൊ ബാക്കി വിവരം നാളെ കാണുമ്പോള്‍ പറയാം ..

ഒന്നും പറയാന്‍ സാധിച്ചില്ല .

ഊണ് കഴിക്കാന്‍ പുതിയൊരു കൂട്ട് കണ്ടു പിടിക്കണം എന്ന് മാത്രം മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.

Missing Hours

Did you ever have such an experience?? You realize few hours missing and you have no idea what happened though you were fully in your senses, well not literally 

I woke up late with a headache, probably hangover from the last day’s party. I was lying down on the floor, still in the party wear, but felt strangely happy being in a familiar place. I wanted to get up but my body wasn’t up to it, so laid there waiting for some source of sound near by.

As I was slowly slipping back to sleep it came, but with a poke.

Dude... wake up wake up.

I slowly opened my eyes and saw them observing me in a peculiar way.

Do you have any idea what you did last night???

I didn’t, rather couldn’t say anything, obviously didn’t have any idea, just gave them a blank look.

 See the way he is looking, he isn’t normal yet..

Everything has a meaning it seems... anyhow my response was the same even this time.

 Now wake up and get ready, we got to go home.

 I closed my eyes and heard them walking away laughing at something that I did last night. Nothing went inside my head; it was solely trying to connect some dots and make a picture out of it. But everything was vague.

 On the way home sitting alone by the window side I tried to gather every possible memory frames and this is what my sane mind could figure out.

Party Day

Scene 1 : Dance floor

It was a simple party with a simple plan.. You can dance and eat or dance eat have alcohol and stay insane or atleast you can watch others doing either of it and simply eat. It went like this - dappankuthu - vodka -dappankuthu - vodka again (I better be putting it in a loop) -this went on for a while- had food - tried few steps holding the plate (tried everything I knew, this was something new!!!)

Many of my colleagues left as it was getting late, they were disposed of.

(So far so good, I remember it pretty well.. )

I had enough of vodka so tried a bit of signature instead, two pegs.

Scene 2 : Boss’s Apartment

How did I reach there?? This is why experienced people say never mix brands. Or may be it wasn’t with the brand, this happens with me even when I am sober. It is safe to assume I might have just forgotten it. Anyhow I have just got a faint memory of what happened. It is something like, me trying my luck with a guitar (me and my roomy bought a guitar few days prior to this, had an initial love affair which died out soon).. Someone telling me that I told something to my boss.. and me asking him something.. no more useful frames from there(Honestly I was afraid to  investigate further)..

Two days at home didn’t do much good either.

How much did I lose?? Each and everyone from office were coming up with their own stories and looked like it was long enough for an epic.

I heard stories.. my boss making me walk over a straight line (interestingly I made it through) .. pestered everyone till they confirm that I was not drunk. In-between I look totally sane in most of the photos, I don’t remember posing for that though. And apparently this is what I asked my boss “Did I say anything to you???”.  In turn he asked me “Do you want to say anything to me??” No one knows what exactly did I say to this, there are several speculations though. I have had enough and didn’t want to know any further..

‘I know what you did that night’, every second person I met back in office told me with a mock. I gave them a humble smile said

Naan Avan allai

It wasn’t me..

A Mere Interlude

In close friend circles I am called a blogger. Not that it has got anything to do with my writing, they feel  I spend a considerable amount of time blogging.

Yes I am a blogger. I really enjoy doing it and feel really happy being associated with such a tag. But then I have to correct it, I used to be one.

 I guess  it is relatively easy to start something, but more difficult part is to keep up with the start. All this time I have tried to  write but was never able to take it further.


I have no such worries this time. I am writing this post just  to make myself believe that this particular phase is a mere interlude and I will get back to what I love 

BLOGGING

Getting back to the basics

® Something made me go back to my old biology classes and  remember Use and Disuse theory by Lamarck that I have learned somewhere there. It is certainly happening with our Brain cells. With the advent of technology and our over dependency on electronic gadgets, brain cells are becoming inactive.

Our life has become more or less mechanical. Even for simple tasks we are relying on electronic gadgets, in a way taking our ability to do it ourselves. Even for doing simple calculations we prefer calculator rather than doing a mental math, which limits the brain activity to a mere task of creating an image of calculator when we see numbers. Mobile phones have a greater role in putting us where we are now. Phone memory and features are improving each day and in the same level our brain activities are diminishing.

There is now a considerable body of evidence proving that microwave radiation from mobile phones and cordless phones causes brain tumors, disturbed brain function and other health disturbances. It doesn't matter if Hrithik Roshan listens to a movie script over his cell phone or Aamir Khan chats with his girlfriend through the night, the electromagnetic radiation that our fancy gadget emits can cause what simply put is a short circuit in the neuro-circuitry of our brain. The WHO's Interphone report indicates how heavy mobile phone usage can leave us at risk of developing glioma tumors.

Do you have any idea why I am saying all these things?

My reasons are quite simple.

It is quite hard for me these days to remember numbers especially phone numbers. But since my aid for the past three years (nokia 6233) remains dead, I prefer to say inactive, more than the time it is active. I am deprived of all the contact with the external world and all sorts of benefits you can associate with a mobile these days. So I am forced to remember important numbers, birthdays and all. 6233 has been my pride in it’s hey days with dual speakers and high quality sound it gave, getting rid of it is quite painful. For the time being I can do nothing but go back to basics and start from square one.

I can easily think of all the benefits of not having a mobile: D